Vernederlandsing

Ik hou van de Nederlandse taal. Voor woorden als 'desalniettemin' en 'vergetelheid' kun je me spreekwoordelijk gezegd ’s nachts wakker maken. Ik heb er ook respect voor. Woorden hebben een ontwikkeling doorgemaakt, onze voorouders hebben uit het niets een taal bedacht die wij tot op heden nog steeds gebruiken. Het is ons gezamenlijk erfgoed waar ik trots op ben. Helaas lijkt het er meer en meer op dat ik de enige ben die hier zo over denkt.

Inmiddels alweer twee jaar geleden kwam het programma ‘Pimp my ride’ op de Nederlandse televisie. Een uit Amerika, waar anders, overgewaaide serie waarin oude krotten van auto’s werden getuned, bespoten en als nieuw werden geretourneerd aan de eigenaar. De auto was zoals gezegd gepimpt. Leuk, dacht ik, en origineel, een nieuwe naam bedenken ten behoeve van een programma. Het is toch creatief van die mensen.

Tot ik een tijd later een aantal Nederlandse jongeren het woord pimpen in de mond hoorde nemen, vervolgens het bij een Nederlands programma zag en in de krant las. Het woord pimpen werd omarmd door de Nederlandse samenleving. Door de Nederlandse samenleving, maar niet door mij. Want er zijn zoveel mooie Nederlandse woorden voor het woord pimpen. Neem nu alleen al opfleuren of opfrissen. Woorden die precies zeggen wat het is en waarbij iedereen weet wat er wordt bedoeld. Bovendien Nederlandse woorden en zodoende mijn voorkeur hebbende.

Maar niet enkel uit het buitenland overgewaaide woorden irriteren mij, ook nieuw bedachte woorden krijgen bij mij geen kans. Neem nu het woord breezerslet. Meisjes die voor een drankje seksuele handelingen verrichten. Niet enkel een vieze gedachte, maar ook een ranzig woord. Een woord dat je nu uit vele monden hoort komen, bij mensen van uiteenlopende leeftijden. En hoewel het in het jaarboek van ‘De Dikke’ is beland, komt dit woord niet in mijn woordenboek. Breezer is een merk, geen woord, om maar niet te spreken van ‘slet’.

Nu wil ik niet zeggen dat we meteen allemaal dure en oude woorden moeten gebruiken, ik vraag enkel om normaal Nederlands, ons gezamenlijke erfgoed. Een gift van onze voorouders. Iets waar we dankbaar voor mogen zijn. Dus laat ik nu een oproep doen aan iedereen die dit leest: haal het woord pimpen en breezerslet uit je lange-termijngeheugen en laten we met zijn allen weer lekker vernederlandsen.