Behind Boundaries

Evolutietheorie?

2009-10-27T07:19:00.001-07:00

Wat ik mij afvraag. Waarom spreken we nog van de evolutietheorie? Het is lang en breed bewezen dat dit een feit is. Er zijn mensen die dit niet (willen) geloven, maar laten we er voor het gemak vanuit gaan dat het zo is. Ondanks dat het een feit is, spreken we nog steeds over een theorie. Waarom is dit toch? Is het niet makkelijker en duidelijker om gewoon evolutie te zeggen?

En als we dan toch evolutietheorie zeggen, waarom hebben we het dan niet over de Jezustheorie? Of de Bijbeltheorie? Of de Allahtheorie? Want in feite (bij voorbaat mijn verontschuldigingen als ik iemand hiermee tegen de haren in strijk) is dit minder wetenschappelijk bewezen dan de evolutie.

Ik zal het voortaan dan ook hebben over de evolutie, theorie gaat bij mij de prullenmand in.

Mijn eerste botsing

2009-10-27T07:17:00.002-07:00

Dinsdag, een uurtje of zes. Met mijn blinkende bolide halen we nog snel wat boodschapjes. Mijn mooie schat glijdt over het wegdek alsof het speciaal voor haar gemaakt is. Met haar glimmende gelaat en ronde vormen trekt ze heel wat bekijks. Ja, ik ben blij met mijn Micra genaamd Miss Daisy Pooh Lullaby.

We naderen de Dammenlaan. De laan waar ik mijn eerste boete heb gekregen. Nog steeds schiet dit door mijn hoofd, elke keer als ik die verdomde laan oprij. Maar goed, niet aan denken. Gewoon dit keer niet te hard rijden en genieten van de ronkende motor en het gemak waarmee je van punt A naar punt B rijdt.

Het is nogal druk op de Dammenlaan; na een paar meter gereden te hebben, staan we weer stil om vervolgens weer een paar meter te kunnen rijden. Dan moet ik snel remmen; ineens staat de rij voor me stil. Ik druk op de rem, probeer Miss Daisy in bedwang te houden, maar het mag niet meer baten. Ik zit achterop de groene Peugeot voor me. Keihard en welgemeend zeg ik: ‘Kut kut godverdomme kut godverdomme! Kut kut kut kut……Godverdomme! (Nee, ik ben geen lid van de Stichting Anti-Vloeken). Martin maant me rustig. ‘Niets aan de hand, gewoon die man volgen. Rustig blijven, niets aan de hand.’ Ik laat nog een paar keer Kut en Godverdomme de vrije loop, er komt nog een Tering tussendoor en rij vervolgens de heer achterna.

We stoppen op de eerste parkeerplaats die we tegenkomen. Nog voor ik de motor uit heb, stapt Martin uit de auto naar de man toe. Een tikkeltje onzeker volg ik hem; ik heb absoluut geen idee wat ik moet doen. Bij de heer valt de schade mee, ook is hij gelukkig heel vriendelijk. Hij heeft een paar krasjes op zijn bumper, maar verder is er niets aan de hand.

Mijn auto aan ziet er minder uit, allebei dr koplampjes zijn kapot en de motorkap is ingedeukt. Gelukkig is er niets met de motor aan de hand en is het enkel blikschade. Zelfs de koplampen doen het nog. Hoewel de schade niet groot is, baal ik flink. Mijn lieve, schattige, trouwe autootje heeft schade en dat gaat me niet in de koude kleren zitten. Ik verman mezelf, wetende dat dit te herstellen is.

Een ding is zeker: ik ga in het vervolg met een grote boog om de Dammenlaan heen. Deze laan heeft het niet goed voor met mij en mijn bolide. Want op deze laan heb ik en mijn eerste boete, en mijn eerste botsing gekregen

Naar de viswinkel

2009-10-27T07:17:00.001-07:00

Sommige opmerkingen maak je niet. Sommige opmerkingen denk je niet eens. Sinds dit weekend heb ik hier meer dan genoeg ervaring mee.

Enkele dagen geleden kreeg ik verband om mijn duim. Niets ernstigs, maar het valt wel op. Zo valt het ook de heer van het notenkraampje op waar ik zaterdag met een vriendin naartoe ga.

Terwijl we de kraam naderen zie ik de man naar mijn hand kijken. Voordat ik iets kan zeggen, maakt hij de opmerking: ‘Wat nou, meid, heb je je verkeerd gevingerd?’

Beduusd kijk ik hem aan. Zei hij dat nou echt? Ik twijfel, maar aan de reactie van mijn vriendin en de medewerksters van het kraampje te zien heb ik het toch echt niet verkeerd verstaan. Deze man maakt een grappig bedoelde opmerking die wel heel verkeerd valt. Want ik, mijn vriendin, noch de collega’s van de heer kunnen erom lachen.

Ik schaam me voor de opmerking terwijl ik niet de persoon ben die een dergelijke domme fout heeft gemaakt. Want dit zeg je niet tegen een meid die je niet kent, zeker niet als tien jaar oudere mannelijke verkoper zijnde. Onbeschoft is het enige woord dat mij te binnen schiet. En ongelooflijk dat iemand denkt dat hij zoiets tegen mij kan zeggen. Niet te filmen!

We halen de nootjes bij een andere medewerkster van het kraampje en vervolgen onze route door de stad. Een ding is voor mij zeker: hier kom ik nooit meer.

Je hebt van die mensen (lees=mannen)

2009-10-27T07:15:00.000-07:00

Sommige opmerkingen maak je niet. Sommige opmerkingen denk je niet eens. Sinds dit weekend heb ik hier meer dan genoeg ervaring mee.

Enkele dagen geleden kreeg ik verband om mijn duim. Niets ernstigs, maar het valt wel op. Zo valt het ook de heer van het notenkraampje op waar ik zaterdag met een vriendin naartoe ga.

Terwijl we de kraam naderen zie ik de man naar mijn hand kijken. Voordat ik iets kan zeggen, maakt hij de opmerking: ‘Wat nou, meid, heb je je verkeerd gevingerd?’

Beduusd kijk ik hem aan. Zei hij dat nou echt? Ik twijfel, maar aan de reactie van mijn vriendin en de medewerksters van het kraampje te zien heb ik het toch echt niet verkeerd verstaan. Deze man maakt een grappig bedoelde opmerking die wel heel verkeerd valt. Want ik, mijn vriendin, noch de collega’s van de heer kunnen erom lachen.

Ik schaam me voor de opmerking terwijl ik niet de persoon ben die een dergelijke domme fout heeft gemaakt. Want dit zeg je niet tegen een meid die je niet kent, zeker niet als tien jaar oudere mannelijke verkoper zijnde. Onbeschoft is het enige woord dat mij te binnen schiet. En ongelooflijk dat iemand denkt dat hij zoiets tegen mij kan zeggen.

Niet te filmen! We halen de nootjes bij een andere medewerkster van het kraampje en vervolgen onze route door de stad. Een ding is voor mij zeker: hier kom ik nooit meer.

Naar de viswinkel

2009-10-27T07:13:00.000-07:00

Voor alles moet een eerste keer zijn. Zo ook mijn bezoek aan de viswinkel. Voor ik vervolg zal ik wat uitleggen. Vis vind ik te vies voor woorden. Zeker als ze in de vitrine liggen. Vissen met de ogen er nog in, opgestapeld alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, de ranzige geur die het voortbrengt. Nee, vis is niets voor mij. Ik had dan ook nooit gedacht vrijwillig een viswinkel in te gaan, tot vandaag.

Pepijn heeft last van zijn oogjes en ik heb weleens gehoord dat vis goed voor de ogen is. Aangezien 1 + 1 twee is, besloot ik een visje voor hem te halen. Dus vol goede moed de viswinkel in. De geur komt me voor binnenkomst al tegemoet. Smerig. Dat is volgens mij ook het gezicht dat ik trek als ik met gezonde tegenzin binnenstap. Een beetje uit mijn hum sta ik bij de vitrine. Ik snap niet dat mensen zin hebben in een visje als ze al die dieren zien liggen. Bij mij gaat de eetlust juist weg. Godzijdank bestel ik niet voor mezelf, dat scheelt een hoop. Ik zie zalmsnippers liggen. Het ziet er niet meer uit als vis (wat ik een groot voordeel vind) en dus is het misschien geschikt voor Pepijntje. Ik vraag of het zout is, ze antwoordt dat ik wel een stukje mag proeven. Alleen de gedachte al… mag ik bedanken? Nog voordat ze een stukje kan pakken weiger ik vriendelijk en leg uit dat het voor mij kat is. Ze zegt dat ik dan beter haring kan nemen, dat halen meer mensen voor hun dieren.

Prima, dan maar haring. Ze pakt er een en legt hem op een bordje. Ik vraag of ze hem misschien ook in stukjes kan snijden, dan hoef ik het niet te doen(lees: hoef ik het niet aan te raken). Ze antwoordt instemmend en al snel heeft ze het harinkje versneden. Ik betaal en vlucht de winkel uit. Bah, wat een vieze bedoening.

Waar ik, het eeuwige blondje, geen rekening mee heb gehouden is dat het in de auto moet… Nog voordat ik goed en wel weg ben, meurt de auto naar de haring die goed ingepakt op de achterbank ligt. Straks maar even de auto goed schoonmaken denk ik bij mezelf. Nu niet zeuren, het is maar even en Pepijn zal het lekker vinden. Denk ik.

Ik kom helaas van een koude kermis thuis: Pepijn is helemaal niet gek op haring. Hij loopt netjes mee naar binnen, nieuwsgierig naar hetgeen wat die aparte geur voortbrengt. Ik pak het uit en leg de haring met bord en al op de grond. Pepijn ruikt eraan, eet een paar stukjes en gaat dan snel naar buiten.

En daar zit je dan met je goede gedrag. Achter de pc met links van mij, op de grond, een bord met een bijna complete haring. Al die moeite voor een visje en meneer haalt zijn neus ervoor op. Terwijl hij lekker in het zonnetje zit te genieten, bedenk ik me wat ik met dat ding moet. Het kan niet in de prullenbak want dan meurt het hele huis ernaar. Zelf opeten is ook geen optie. Ik besluit het nog even te laten liggen. Misschien krijgt Pepijn er straks nog zin in. Ik hoop het want anders zit ik met dit opgescheept. Een ding is zeker: Laura gaat geen visje meer halen voor die kleine deugniet!

Pepijntje is een beetje ziekjes

2009-10-27T07:11:00.000-07:00

Pepijntje had al een paar dagen last van zijn ogen, dus besloot ik gisteren om naar de dierenarts te gaan. Een hels karwei, aangezien Pepijn er altijd helemaal gestrest vandaan komt. Zo ook deze keer. In de auto begint het al: het enorm zielige kattengejank. Ik praat wat tegen hem, zet een rustige radiozender op, maar niets helpt. Pepijn voelt zich niet lekker en dat zal ik als vrouwtje zijnde merken ook. Het gejank houdt niet op tot het moment dat hij op tafel bij de dierenarts zit. Dan is het ineens een heel klein, fragiel propje.

De dierenarts kijkt naar zijn oogjes, allebei zijn ze ontstoken. Mijn eerste vraag: kan dit de niesziekte zijn? Het antwoord: dat is mogelijk, maar voor de rest ziet hij er piekfijn uit, dus ik zal er niet meteen vanuit gaan. Het is vast een hevige ontsteking die overgaat als ik een week lang dagelijks een zalfje in zijn oogjes smeer. Pepijn wordt gewogen en even goed onderzocht. De dierenarts zegt nogmaals dat het een hele gezonde kat is. Als verzorgster glunder ik van top tot teen.

Pepijntje is minder blij. Hij zweet en drukt zich helemaal tegen mij aan. Vertederend, aangezien hij zich comfortabel voelt bij mij, maar ook enorm zielig. Ik ben het niet gewend hem zo te zien. En zo wil ik hem ook niet zien. Voordat we samen weer naar huis gaan, stel ik nog enkele vragen. Mag hij naar buiten toe? Waar moet ik op letten om te zien of het slechter gaat? Hoelang mag hij nog last van zijn oogjes hebben? De dierenarts beantwoordt mijn bezorgde vragen netjes en stopt ondertussen Pepijn terug in zijn mandje. Ik kan me voorstellen dat hij hier heel blij mee is; terug naar huis!

Thuis aangekomen eet meneertje twee bakjes vlees om vervolgens onder het bed te kruipen. Ik besluit hem even alleen te laten en ga wat boodschapjes doen. Ik kom thuis met een bakje rosbief voor hem. Hij komt onder het bed vandaan en kruipt meteen tegen me aan. De lieve schat is helemaal niet boos dat ik hem naar de dierenarts heb gebracht, iets dat ik niet verwacht had. Hij krijgt wat rosbief en besluit dan dat het tijd is om naar buiten te gaan. Wat hij niet weet is dat ik nog de zalf in zijn oogjes moet smeren. Als hij hierachter komt is hij op zijn zachtst gezegd niet blij. Probeert zich uit mijn armen te wringen en houdt zijn oogjes stijf dicht. Begrijpelijk, maar niet handig. Gelukkig is niet alleen hij een doorzetter en lukt het me uiteindelijk wat zalf in zijn oogjes te krijgen.

Hij is maar even buiten om de rest van de avond en nacht lekker binnen te zijn. ik ben blij de volgende dag vrij te zijn zodat ik hem de hele dag in de gaten kan houden. De plannen worden omgegooid: niet weg op woensdag, maar lekker thuis bij Pepijntje. Want hoewel hij goed eet, drinkt, zichzelf wast en ook nog eens naar buiten gaat, ben ik toch bezorgd. Je weet nooit hoe het loopt en of de zalf helpt. Je moet niet meteen van het ergste uitgaan, maar je mag er wel rekening mee houden. Ik merk ook dat Pepijn niet zichzelf is. Logisch ook, het is niet leuk last van je ogen te hebben. Zelf heb ik ook wel ontstoken ogen gehad en als het een goede ontsteking is, voel je je er goed ziek van. Dat zal Pepijn ook hebben.

Ik probeer te doen wat ik kan. Geef hem zijn rust en ruimte, maar ga ook geregeld naar hem toe. Hij krijgt zijn normale voedsel, maar ook vers vlees om op kracht te komen. Het zal allemaal wel meevallen, maar ik zie Pepijn veel liever lekker gezond andere katten de stuipen op het lijf jagen. Hopelijk kan dat over een paar dagen weer. Ondertussen wordt deze kleine lieveling lekker verwend en verzorgd.

Vernederlandsing

2009-02-25T02:20:00.000-08:00

Ik hou van de Nederlandse taal. Voor woorden als 'desalniettemin' en 'vergetelheid' kun je me spreekwoordelijk gezegd ’s nachts wakker maken. Ik heb er ook respect voor. Woorden hebben een ontwikkeling doorgemaakt, onze voorouders hebben uit het niets een taal bedacht die wij tot op heden nog steeds gebruiken. Het is ons gezamenlijk erfgoed waar ik trots op ben. Helaas lijkt het er meer en meer op dat ik de enige ben die hier zo over denkt.

Inmiddels alweer twee jaar geleden kwam het programma ‘Pimp my ride’ op de Nederlandse televisie. Een uit Amerika, waar anders, overgewaaide serie waarin oude krotten van auto’s werden getuned, bespoten en als nieuw werden geretourneerd aan de eigenaar. De auto was zoals gezegd gepimpt. Leuk, dacht ik, en origineel, een nieuwe naam bedenken ten behoeve van een programma. Het is toch creatief van die mensen.

Tot ik een tijd later een aantal Nederlandse jongeren het woord pimpen in de mond hoorde nemen, vervolgens het bij een Nederlands programma zag en in de krant las. Het woord pimpen werd omarmd door de Nederlandse samenleving. Door de Nederlandse samenleving, maar niet door mij. Want er zijn zoveel mooie Nederlandse woorden voor het woord pimpen. Neem nu alleen al opfleuren of opfrissen. Woorden die precies zeggen wat het is en waarbij iedereen weet wat er wordt bedoeld. Bovendien Nederlandse woorden en zodoende mijn voorkeur hebbende.

Maar niet enkel uit het buitenland overgewaaide woorden irriteren mij, ook nieuw bedachte woorden krijgen bij mij geen kans. Neem nu het woord breezerslet. Meisjes die voor een drankje seksuele handelingen verrichten. Niet enkel een vieze gedachte, maar ook een ranzig woord. Een woord dat je nu uit vele monden hoort komen, bij mensen van uiteenlopende leeftijden. En hoewel het in het jaarboek van ‘De Dikke’ is beland, komt dit woord niet in mijn woordenboek. Breezer is een merk, geen woord, om maar niet te spreken van ‘slet’.

Nu wil ik niet zeggen dat we meteen allemaal dure en oude woorden moeten gebruiken, ik vraag enkel om normaal Nederlands, ons gezamenlijke erfgoed. Een gift van onze voorouders. Iets waar we dankbaar voor mogen zijn. Dus laat ik nu een oproep doen aan iedereen die dit leest: haal het woord pimpen en breezerslet uit je lange-termijngeheugen en laten we met zijn allen weer lekker vernederlandsen.

De vrouw: het sterke geslacht

2009-02-19T02:07:00.000-08:00

Mannen zijn viezeriken. Stuk voor stuk en geen enkele uitgesloten. Nu ben ik niet het type dat één bevolkingsgroep over een kam scheert, maar hier kan zelfs ik niet omheen: volgens mij kan je nog beter een hondje dan een vriendje nemen. Een hondje kan je tenminste zo opvoeden dat ze niet meer tegen je been aanrijden, mannen zijn niet op te voeden.

Zo zag ik laatst een filmpje van een aangeschoten heer die met zijn leuter in een grill van een auto zat te porren. Ongegeneerd, bijna trots, zat hij tegen de grote SUV aan te humpen. Ik vergeet er bijna bij te vermelden dat het overdag was, in een drukke winkelstraat. Meneer kreeg zodoende genoeg bekijks. Niet dat dit hem stoorde, integendeel. Het maakte hem alleen meer enthousiast en opgewonden, hetgeen te merken was aan zijn seksuele bewegingen. Natuurlijk ben ik wel zo hypocriet om het filmpje helemaal uit te kijken, maar ondertussen denk ik er het mijne van.

In de krant stond een bericht van een man uit Australië dat zichzelf bevredigde in zijn auto. Politieagenten merkten hem op en verzochten hem vriendelijk doch dringend uit de auto te stappen. De viezerik ging ongestoord door. Nee, als een man eenmaal bezig is, is er geen stoppen meer aan. Hij dropte zijn witte goedje in een pastapot en opende toen pas de deur. In de auto vond de politie een zelfgemaakt seksspeeltje, wat pornoblaadjes en een Jack Russel. Het arme hondje, ongewild getuige van een misselijkmakende actie van zijn baasje.

Nu moet ik natuurlijk niet het heilige boontje uithangen. Vies van seksuele handelingen ben ik namelijk niet. Maar geen haar aan mijn hoofd die eraan denkt mezelf in het openbaar te gaan betasten, mannen na te fluiten of te behandelen als een stuk ‘vlees’. Respect voor jezelf en de ander is het belangrijkste. En toch merk ik bij veel mannen dat dit zogenaamde respect wat te wensen overlaat. Ook ik word wel op straat nageloeit door vieze mannetjes. Ook ik word wel eens met de ogen uitgekleed en om eerlijk te zijn word ik er onpasselijk van. Een beetje respect, mensen. Wat er in dat koppie omgaat is veel belangrijker dan hoe het koppie eruit ziet.

Nu gebruiken mannen als excuus dat ´ze jagers zijn´. Maar de mannen die ik ken, werken gewoon op kantoor en halen hun vlees net als ieder ander bij de slager of supermarkt. En ik betwijfel dat mannen jagers zijn. Er is vast wel een onderzoek naar gedaan (door een man natuurlijk) waar dit uit bleek en toch durf ik het te weerleggen. Want als je in het wild kijkt, zijn mannen toch luier dan ze zelf denken. Neem nu de prachtige leeuw. Bij de leeuwen jagen de vrouwen. Bij de leeuwen zorgen de vrouwen voor de kinderen en geven ze de mannen te eten. Het enige dat de mannen doen zijn kinderen verwekken, luieren en het vlees eten dat de vrouw met veel bloed, zweet en tranen heeft gevangen.

En als mannen jagers zijn, waarom hebben zij dan een lagere pijngrens dan vrouwen? Je zou toch zeggen dat jagers meer te verduren hebben dan mensen die veilig thuis blijven om voor de kinderen te zorgen? Hier heeft men een verklaring voor: een vrouw heeft een hogere pijngrens omdat het lichaam ervoor gemaakt is om er een kind uit te werpen. Nu ben ik zelf gelukkig nooit bevallen, maar ik hoor van vrouwen dat het autje pijn doet... pijn die niet meer van belang is als het kind geboren is (ik geloof er geen snars van, maar dit terzijde). Pijn die mannen nooit kunnen doorstaan. De inspanning bij een bevalling is groot. Terwijl de man met een witbleek gezicht werkeloos aan de zijkant van het bed staat, doet de vrouw al het werk. Ik herhaal: doet de vrouw al het werk. We hebben toch meer gemeen met leeuwen dan we zelf zouden denken.

Net als bij leeuwen baren de vrouwen, zorgen ze dat er eten in huis is en worden de kinderen verzorgd. Hiernaast werken ze en hebben ze ook nog een sociaal leven. Ik kan me niet voorstellen dat een man ertoe in staat is dit alles te bewerkstelligen. De man heeft er geeneens tijd voor. Hij is te druk met het scouten naar dames of het aandacht schenken aan de zogenaamde genotsknots. Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, moeten ze ook nog kletsen met andere mannen over de laatste veroveringen of de nieuwste editie van de Playboy. Tuurlijk, dit doen wij vrouwen ook, maar dan efficiënter. Want vrouwen kunnen twee dingen tegelijk. We strijken een overhemd terwijl we luisteren naar het vunzige verhaal van een vriendin en koken terwijl we een lachen over de grootte van zijn geslachtsdeel.

Nee, ik ben blij dat ik een dame ben. Hoewel iedere man me hierover zal tegenspreken, zijn wij toch duidelijk het sterkere en zelfverzekerde geslacht. Want ik heb nooit een vrouw horen opscheppen over haar schaamlippen, noch heb ik een verhaal gelezen over een vrouw dat zich in het openbaar bevredigd. Nee, deze excessen zijn enkel bedoeld voor mannen. Laten wij er als dames maar om lachen en de enige conclusie trekken die hierover te trekken valt: ze weten simpelweg niet beter!

De mosquito

2008-10-29T12:21:00.000-07:00

Na heel wat middagen mezelf verbijten, irritaties en gezeur is het eindelijk zover; er hangt een mosquito! Dat zal die koters leren, een vervelend geluidje dat de hele dag in de oren blijft steken. Ik loop al de hele dag grijzend rond en vier inwendig mijn victorie: er hangt een mosquito!

Het begon enkele jaren geleden, in een grijs verleden toen Laura nog ‘samenwonend’ was. Toen al hadden we last van jongens en meisjes die voor het huis gingen ‘hangen’. Voordien was ik mij er niet van bewust dat hangjongeren niet enkel bij winkels en eetgelegenheden rondhangen, maar ook tussen flatgebouwen. En al toen zeiden we er iets van, verzochten we vriendelijk doch dringend of ze ergens anders wilden staan, omdat wij last van ze hadden. En toen al ging het moeizaam, ‘we blijven nog een kwartier staan’, ‘maar het regent’ (men stond strategisch onder een afkapje) en andere smoesjes werden met veel genoegen gebruikt. En toen al werd het met periodes stil, zodat je wat milder werd en ze wat langer liet staan. Tot de maat vol was en het hele feest weer van voor af aan begon.

Nu zijn de tijden veranderd. Laura woont heerlijk alleen, genietend van zeeën van ruimte en oceanen van ‘me-time’. Lekker rustig, en toch middenin het centrum van Leeuwarden. Tot, op een dag, de jongelui weer voor het huis staan, terug van weggeweest. Eerst zeg ik er niets van, ze staan er niet lang en als meisje alleen is het toch anders. Maar het gaat van kwaad tot erger. Eerst enkel ’s middags, dan ook ’s avonds, het volume gaat omhoog, er blijft meer rommel liggen. Weer zeg ik er iets van, verzoek ze op een vriendelijke toon te vertrekken, maar een normaal woord van hun kant komt er niet uit. Als een stel grizzlyberen net uit de winterslaap pakken ze hun spullen en sjokken ze weg. Om de volgende dag weer op dezelfde plek, voor mijn huis, te gaan hangen.

Nu is het voor mij op een gegeven moment klaar. Ik ben een lieve en geduldige meid, maar ook ik ken mijn grenzen. En die zijn met deze jongeren zeker bereikt. Voor hen ben ik ‘maar’ een meisje, met een beetje intimidatie denken ze mij wel klein te krijgen. En hier hebben ze het mis. Ik laat mij niet bang maken, zeker niet door een stel snotneuzen. Dus maar weer naar beneden.

‘Ja, betrapt!’ zeg ik op een harde toon. De jongens zeggen niets terug. Tuurlijk niet, dat doen ze nooit. Ze durven pas wat te zeggen op het moment dat ze al wegfietsen, zodat er van een normaal en volwassen gesprek niets terecht kan komen. ‘Dus, jochies, gaan jullie hier even weg?’ Zonder antwoord te geven pakken ze hun spullen, kijken me vanonder de pet chagrijnig aan en stappen ze op de fiets. Terwijl ze wegfietsen hoor ik nog een van de twee ‘muts’ zeggen. De ander vervolgt: ‘Jij moet eens flink in de kont gepakt worden.’ Op dit moment ben ik heel blij dat mijn ouders mij de humor-genen hebben gegeven en roep terug: ’Dat is al een keer geprobeerd en HET HELPT NIET!’. Ik hoor ze helaas niet in lachen uitbarsten, maar grinnik zelf wel terwijl ik het huis inloop. Altijd goed als je om je eigen grapjes kan lachen.

Hoewel dit nog grappig was, besef ik wel dat ze weten waar ik woon, welke auto van mij is en welke kat bij mij hoort. Voor mij zijn de risico’s hierbij veel groter dan voor hen. Ik weet enkel hoe ze eruit zien. Geen naam, geen adres, alleen een paar ogen onder verscholen een pet. Zij lijken zich dit ook te beseffen, want de keer erop roepen ze tijdens het wegfietsen dat ze ‘mijn kat wel even zouden pakken’. En tja, als je over mijn kat begint, heb je mij op de gevoelige plek te pakken. Want hij hoort bij mij, hij is mijn verantwoordelijkheid en die neem ik zeer serieus. Daar blijf je met je poten vanaf. Dus meteen actie ondernemen.

Eerst bel ik de woningbouw, vervolgens Meldpunt Overlast en als laatste de politie. Ik leg de situatie keer op keer uit en ze zijn erg meelevend. Ik zeg dat het geen ramp is, maar dat ik me wel enigzins bedreigd voel. Ik weet dat dit soort dingen gebeuren als je in de binnenstad woont, maar dit loopt de spuigaten uit. En wat mij betreft verdienen deze instanties een lintje! Binnen twee weken hangt er een apparaat dat een irritant geluid voortbrengt waardoor de jongeren er niet meer zullen staan, de mosquito. Het geluid hoor ik van huis uit niet. En de hangjochies zijn er niet meer! Ik geniet weer van de rust en veiligheid in mijn huisje. Ze laten zich misschien niet wegpesten, maar met een stukje techniek lukt het kennelijk wel.

Het Ikea-avontuur

2008-10-29T10:19:00.001-07:00

Drie stoelen en een tafel, dat is mijn missie deze tocht. In mijn heerlijke autootje rij ik naar Groningen, op naar het walhalla van woninginrichting: de Ikea. Dankzij de Ikea-website weet ik precies welke stoelen en tafel ik wil en dat er meer dan voldoende voorraad is vandaag. In de stad Groningen blijkt het vinden van de megastore lastig te zijn. Want kaartlezen, hoe vrouwelijk, dat kan ik niet. Geloof me, ik heb het geprobeerd, maar dit pakket blijkt niet in mijn hersens te zijn geprogrammeerd. Dus vertrouwen op mijn kennis. Ik weet dat het dichtbij de grote Rabobank-gebouwen staat, achter het centrum. Na ongeveer een half uur vind ik het Zweedse wereldwijde concern. Ik rij wel een paar keer verkeerd, maar daar hebben we het niet over. Ik heb het gevonden. Ik bereik het immens grote gebouw dat zich Ikea mag noemen, zet mijn dierbare bolide neer en betreed het gebouw vol goede moed.

Het bezoek aan de Ikea en haar vele inrichtingen begint met een draaideur en een trap. Op de eerste verdieping word ik door grote borden, in de welbekende huisstijl van de Ikea, gewezen op de mogelijkheden die ik heb. Wil ik wat te eten of te drinken? Op naar het restaurant of de supermarkt(!). Naar de klantenservice, even toiletteren of meteen naar de surrealistische wereld? Daar moet je wezen. Ik kies voor de laatste optie en passeer de poorten van de uit de kluiten gewassen winkel. Wederom een keuze. De verkorte route rechtstreeks naar het zelfhulpmagazine waar al het koopwaar verpakt is of de uitgebreide route waarbij je alle producten die de Ikea aanbiedt in volle glorie kan aanschouwen? Ik kies voor de laatste. Heb wel zin om even te sneupen. De Ikea is een begrip en als je er bent moet je wel de smaak proeven. En hoewel het perfect verzorgd is en alle huiskamers, slaapkamers en hobbykamers even prachtig zijn, wil ik hier zo snel mogelijk weg. De Ikea is niets voor mij. Dit is te wijten aan twee elementen.

De eerste is de massaliteit van de Ikea. Het is te groot en er staan teveel artikelen. En dan gaat het er niet om dat ik niet kan kiezen, ik weet exact wat ik wil. Het is simpelweg teveel. Naar mijn mening hoort een lange route door een winkel geen drie uur te duren.

Het tweede element zijn de vele mensen die de Ikea-wereld dagelijks rijk is. En 70% van de Ikeabevolking stopt abrupt met lopen als het oog op iets interessants is gevallen. Hiermee bedoel ik niet dat ze naar de zijkant lopen en dan pas stoppen om niemand in de weg te zitten. Nee, ze stoppen middenop het pad en bestuderen het product dat de aandacht getrokken heeft. Ze houden geen rekening met de overige leden van de Ikea-bevolking, met als gevolg dat ik vandaag regelmatig plotsklaps op mijn menselijk ingebouwde rem moet trappen. Ze hebben ergens hun oog op laten vallen en vergeten de wereld om hun heen, het zogenoemde Ikea-effect.

Op weg naar het zelfhulpmagazine raak ik tussen alle interieurs, rijen stoelen, tafels, wegwijsborden en manden met aanbiedingen bijna de weg kwijt. Het kost me even om de Ikea-wijze onder de knie te krijgen, maar volg al snel als een pup die zich aan zijn baas wil bewijzen, getrouw de borden die me naar het magazijn leiden. Bij binnenkomst in de enorme hal weet ik dat ik de stoelen en tafel in geen levensdagen zelf kan vinden. En al zou ik het kunnen, dan zou ik het nog niet willen. Ik heb me lang genoeg in dit pand bevonden. Gelukkig zie ik direct een Ikea-medewerker. Voordat een andere klant hem kan inpikken, stap ik met versnelde pas op hem af. Ik benoem de spullen die ik wil, hij kijkt in de computer en vertelt mij waar het staat. Zo klaar als een klontje. De stoelen staan praktisch recht voor mijn neus (ik besluit er geen aandacht aan te besteden en mij in stilte te schamen) en de tafel staat in gang 26, vak 9. Binnen een kwartier heb ik de spullen op mijn karretje en sta ik bij de kassa. Hier ontdek ik de Ikea Family.

De vraag is of ik hierbij wil horen. Zonder de kans te krijgen om nee te zeggen krijg ik te horen dat dit betekent dat ik dan wel onbeperkt kan ruilen. Ook krijg ik kortingen en talloze andere voordelen als ik mijn entree doe in de familie die over de hele wereld vertegenwoordigd wordt. Ik word meegenomen in de Ikea-illusie. De verkoopster doet het overkomen als een hechte en grote familie en wat ik tot nu toe gezien heb, lijkt dit geheel de waarheid. Mijn fantasie neemt de vrije loop. Krijg ik ook adoptieouders? Een tweede stamboom? Familie in de verste uithoeken van de wereld (uiteraard op bereisbare afstand van de Ikea)? Wat zal kerst dan leuk zijn: met de Ikea-family in het prefabhuis met Ikeaspullen als Ikeastoelen, Ikeabestek en Ikeagordijnen, onder de Ikea-kerstboom Ikea-cadeautjes uitwisselen. Ik besluit het gulle aanbod af te slaan en begeef me naar de uitgang.

Hier veroorzaak ik, als perfect einde van dit Ikea-avontuur, bijna een krantenbericht. Terwijl ik het te grote karretje met een zekere eigenwijze charme naar de lift manouvreer, dartelen een aantal kinderen over het pad. Ze stoppen op de meest onverwachte momenten, waarbij er natuurlijk één recht voor mijn neus belandt. En terwijl ik ternauwernood de kar kan stoppen, staan de ouders op een afstand, bezig met andere dingen. Geen besef van het feit dat hun kind op het nippertje ontsnapt is aan een winkelblessure. Zelfs het kind heeft amper iets in de gaten. Het kijkt op en gaat onverstoorbaar door met datgene waar het mee bezig was. Ik herinner mezelf eraan dat ik de spullen bijna binnen heb en blijf rustig, loods de kar langs de kinderen en ga met de lift naar de parkeerplaats. De auto is snel gevonden. Ik laad de spullen in en voor ik het weet zit ik op de Ring, weg van de Ikea-beleving, richting huis. Daar vindt het laatste deel van de expeditie plaats: het in elkaar zetten van de spullen. Maar dat is een zorg voor later. Nu, met een zekere trots, op naar huis met pasgekochte spulletjes achterin de auto. De laatste dingen van mijn grote verbouwing. Na dagenlang behang verwijderen, schilderen en zwoegen, is het volgende week eindelijk zover. Alles in mijn stulpje zal dan nieuw of veranderd zijn. Dan zal ik dit helse Ikea-avontuur vast wel vergeten zijn. Missie geslaagd!

2008-07-09T02:36:00.000-07:00

Birdieful 4

2008-07-09T02:35:00.000-07:00

Birdieful 3

2008-07-09T02:34:00.000-07:00

Birdieful 2

2008-07-09T02:33:00.000-07:00

And they lived happily ever after

2008-07-09T02:31:00.001-07:00

Doggie Style

2008-07-09T02:29:00.001-07:00

Look into my eyes...

De eik

2008-05-28T09:12:00.000-07:00

Bomen sidderen van de kou
Bladeren zweven door de lucht
De wind knalt tegen takken
Een grote eik slaakt een zucht

Hoe kom ik aan de eenzaamheid
Temidden van de groep?
Wellicht de onnatuurlijkheid
Van grote bomen aan een stoep

Voor hem rijden blikken mobielen
Vroeger waren het weinig, nu zijn het veel
De eik is niet eenzaam in zijn lijden,
Hij is onderdeel van het geheel

Deel van de grote aarde
Met de eeuwige oneindigheid
Waar de mens zich als een virus
Gretig doorheen bijt

De eik mijmert over elementen des levens
Die altijd voor hem verborgen blijven
Terwijl de wereld draait en functioneert
Staat hij te kijken, samen met de stijven

Eenzaam tussen zijn lotgenoten
Voor altijd op deze plek
Droomt hij van andere tijden
Rusten op een betere stek

Hij wil ver weg van hier
Naar gebieden vol woeste natuur
Maar, denkt de eik, bestaat dat nog,
Plekken zonder de mens aan het stuur?

Hij betwijfelt het
Maar blijft hoop houden
Over bloemen en bomen
In immense wouden

Echter zal hij altijd hier blijven
Op het oog nog steeds gelijk
Maar met een andere houding
En een nieuwe kijk

Want hoe kan hij anders door
Met dit erbarmelijke bestaan?
Nee, hij heeft zojuist besloten
Positief door het leven te gaan

Geen negatieve gedachten
Of zwelgen in zelfmedelijden
Na al die jaren als volgroeide eik
Kan hij zichzelf van zijn eenzaamheid bevrijden

Tijd voor vrijheid en geluk
Niet naar buiten, maar naar binnen staren
Om weg te dromen
En kennis over zichzelf te vergaren

Want in zichzelf vindt hij de wereld
Anders dan hij voor zich ziet
Het is juist een levendig, vrolijk,
Motiverend en kleurrijk gebied

Terwijl de andere bomen sidderen
Van de kou en de mens die de rust verstoort
Is de grote eik in een andere omgeving
Aangekomen in een beter oord.

2008-04-24T12:16:00.000-07:00

Facial
Prijs: € 175,-
Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com

Stappen met de rollator

2008-04-11T06:38:00.000-07:00

Donderdagavond. Twee dames pakken een kroegje en dansen de stress van het lichaam af. Correctie: twee oudere dames pakken een kroegje en dansen de stress van het lichaam af. Ja, je hoort het goed: ouder. Want ondanks mijn frisse, fruitige leeftijd van 25 warme zomers jong, was ik in die kroeg een oudere dame. En dat was bij binnenkomst al voelbaar.

De kroeg zat aardig vol. Vol met eerstejaarsstudentjes, vers van de pers, hevig kletsend over opkomende tentamens en de nieuwste mode. Want tja, je moet natuurlijk wel de juiste kleding hebben. Anders hoor je er niet bij en is je carriere geruïneerd. Toen ik de deur opende, blokkeerden alle gesprekken en werd de focus op mijn vriendin en mij gelegd. De zin ‘jeetje, die zijn oud’ was bijna te proeven in de lucht. En zo voelden wij ons ook.

En misschien zijn we oud, maar gelukkig wel oud genoeg om ons er nergens iets van aan te trekken. Dus, hoewel met lichte schaamte rond onze mondhoeken, met opgeheven hoofd de kroeg in en onmiddellijk de dansvloer op. Want tja, die broekies willen toch niet met ons kletsen en zouden ze dat wel willen, waar moet je het in godsnaam over hebben?

Tot mijn enorme verbazing en schock van de anderen in de kroeg, bleek ik bekenden te zien. Bekenden van weliswaar enige jaren jonger en waar ik eigenlijk nooit mee afspreek, maar toch. Bekenden. Even het verplichte praatje. Met grote stiltes, want gespreksonderwerpen zijn er haast niet. Na ‘hoe is het met je?’ en ‘ga je nog vaak op stap?’ ben je toch al snel uitgekletst. Dus maar vriendelijk glimlachen en snel terug naar de veilige schoot van mijn vriendin. Samen sta je sterk en samen kan je dansen.

Na een paar drankjes begon het oud-gevoel al aardig zijn waarde te verliezen. Leeftijd speelde geen rol meer. We waren mensen; dansend, zingend en zuipend. Tot er een leuk, jong ventje van amper 19 op mij afstapte. Zijn ogen tinkelden alsof de wereld voor hem open lag, alsof de wereld nog om hem draaide. Over een paar jaar is hij die illusie wel kwijt. Hij kwam naar me toe met een brede glimlach en begon een praatje. ‘Kom je hier vaker...’ Tja, originaliteit is ver te zoeken bij jongetjes. Gelukkig maakte het lichaam en de hoopvolle ogen veel goed.

Hij vroeg naar mijn leeftijd. En dan komt het eeuwige dilemma. Zullen we eerlijk zijn of er wat jaartjes van afsprokkelen? Toch maar eerlijk dan, voor deze ene keer. Toen ik het gevreesde cijfer uitsprak, zag ik zijn pupillen groter worden en hem naar achteren leunen. Pfoe... 25... das toch wel zwaar voor een jongetje. Gelukkig herstelde hij zich snel en gooide hij wederom al zijn charmes in de strijd voor een leuk gesprek. Helaas koos hij de verkeerde woorden. ‘Nou, je bent nog niet afgeschreven, hoor.’

Zo, klap, mep, ontnuchterend. Meteen met beide benen op de grond. Nog niet afgeschreven. En bedankt. Hoewel hij het lief bedoelde, kwam het bijzonder knullig over. En hoewel ik er wat van had kunnen zeggen (zo behandel je een dame niet) besloot ik er de lol van in te zien. Hij bedoelde het goed en wilde me een complimentje geven. Heren van die leeftijd zijn nog in de veronderstelling dat vrouwen hun zelfvertrouwen laten afhangen aan mannen (wat hun erg belangrijk maakt) en ik wilde hem niet uit zijn dromen helpen. Voor hem is Sinterklaas vast ook nog echt, dus laten we het maar lekker zo.

Desalniettemin zijn de vriendin en ik hierna snel afgedropen. Ook al konden we goed meekomen met de jonkies die om ons heen krioelden, onze lichamen hielden het niet meer zo lang vol. Ja mensen, wij zijn al wat ouder, het bejaardencentrum laat de deuren niet de hele nacht openstaan.

2008-04-09T06:12:00.001-07:00

Los Giraffos

Prijs: € 250,-

Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com

2008-04-09T06:11:00.001-07:00

Le Male

Prijs: € 200,-

Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com

2008-04-09T06:09:00.000-07:00

Happy Life

Prijs: € 350,-

Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com

2008-04-09T06:01:00.000-07:00

Flowerade

Prijs: € 250,-

Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com

2008-04-09T05:57:00.000-07:00

Cranes

Prijs: € 250,-

Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com

2008-04-09T05:51:00.000-07:00

Cowdiedoody
Prijs: € 250,-
Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com

2008-04-09T05:49:00.000-07:00

Birdieful
Prijs: € 250,-
Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com

2008-04-09T05:44:00.000-07:00

Animal Planet

Prijs: € 225,-

Voor meer informatie: marloese17@hotmail.com