De mosquito

Na heel wat middagen mezelf verbijten, irritaties en gezeur is het eindelijk zover; er hangt een mosquito! Dat zal die koters leren, een vervelend geluidje dat de hele dag in de oren blijft steken. Ik loop al de hele dag grijzend rond en vier inwendig mijn victorie: er hangt een mosquito!

Het begon enkele jaren geleden, in een grijs verleden toen Laura nog ‘samenwonend’ was. Toen al hadden we last van jongens en meisjes die voor het huis gingen ‘hangen’. Voordien was ik mij er niet van bewust dat hangjongeren niet enkel bij winkels en eetgelegenheden rondhangen, maar ook tussen flatgebouwen. En al toen zeiden we er iets van, verzochten we vriendelijk doch dringend of ze ergens anders wilden staan, omdat wij last van ze hadden. En toen al ging het moeizaam, ‘we blijven nog een kwartier staan’, ‘maar het regent’ (men stond strategisch onder een afkapje) en andere smoesjes werden met veel genoegen gebruikt. En toen al werd het met periodes stil, zodat je wat milder werd en ze wat langer liet staan. Tot de maat vol was en het hele feest weer van voor af aan begon.

Nu zijn de tijden veranderd. Laura woont heerlijk alleen, genietend van zeeën van ruimte en oceanen van ‘me-time’. Lekker rustig, en toch middenin het centrum van Leeuwarden. Tot, op een dag, de jongelui weer voor het huis staan, terug van weggeweest. Eerst zeg ik er niets van, ze staan er niet lang en als meisje alleen is het toch anders. Maar het gaat van kwaad tot erger. Eerst enkel ’s middags, dan ook ’s avonds, het volume gaat omhoog, er blijft meer rommel liggen. Weer zeg ik er iets van, verzoek ze op een vriendelijke toon te vertrekken, maar een normaal woord van hun kant komt er niet uit. Als een stel grizzlyberen net uit de winterslaap pakken ze hun spullen en sjokken ze weg. Om de volgende dag weer op dezelfde plek, voor mijn huis, te gaan hangen.

Nu is het voor mij op een gegeven moment klaar. Ik ben een lieve en geduldige meid, maar ook ik ken mijn grenzen. En die zijn met deze jongeren zeker bereikt. Voor hen ben ik ‘maar’ een meisje, met een beetje intimidatie denken ze mij wel klein te krijgen. En hier hebben ze het mis. Ik laat mij niet bang maken, zeker niet door een stel snotneuzen. Dus maar weer naar beneden.

‘Ja, betrapt!’ zeg ik op een harde toon. De jongens zeggen niets terug. Tuurlijk niet, dat doen ze nooit. Ze durven pas wat te zeggen op het moment dat ze al wegfietsen, zodat er van een normaal en volwassen gesprek niets terecht kan komen. ‘Dus, jochies, gaan jullie hier even weg?’ Zonder antwoord te geven pakken ze hun spullen, kijken me vanonder de pet chagrijnig aan en stappen ze op de fiets. Terwijl ze wegfietsen hoor ik nog een van de twee ‘muts’ zeggen. De ander vervolgt: ‘Jij moet eens flink in de kont gepakt worden.’ Op dit moment ben ik heel blij dat mijn ouders mij de humor-genen hebben gegeven en roep terug: ’Dat is al een keer geprobeerd en HET HELPT NIET!’. Ik hoor ze helaas niet in lachen uitbarsten, maar grinnik zelf wel terwijl ik het huis inloop. Altijd goed als je om je eigen grapjes kan lachen.

Hoewel dit nog grappig was, besef ik wel dat ze weten waar ik woon, welke auto van mij is en welke kat bij mij hoort. Voor mij zijn de risico’s hierbij veel groter dan voor hen. Ik weet enkel hoe ze eruit zien. Geen naam, geen adres, alleen een paar ogen onder verscholen een pet. Zij lijken zich dit ook te beseffen, want de keer erop roepen ze tijdens het wegfietsen dat ze ‘mijn kat wel even zouden pakken’. En tja, als je over mijn kat begint, heb je mij op de gevoelige plek te pakken. Want hij hoort bij mij, hij is mijn verantwoordelijkheid en die neem ik zeer serieus. Daar blijf je met je poten vanaf. Dus meteen actie ondernemen.

Eerst bel ik de woningbouw, vervolgens Meldpunt Overlast en als laatste de politie. Ik leg de situatie keer op keer uit en ze zijn erg meelevend. Ik zeg dat het geen ramp is, maar dat ik me wel enigzins bedreigd voel. Ik weet dat dit soort dingen gebeuren als je in de binnenstad woont, maar dit loopt de spuigaten uit. En wat mij betreft verdienen deze instanties een lintje! Binnen twee weken hangt er een apparaat dat een irritant geluid voortbrengt waardoor de jongeren er niet meer zullen staan, de mosquito. Het geluid hoor ik van huis uit niet. En de hangjochies zijn er niet meer! Ik geniet weer van de rust en veiligheid in mijn huisje. Ze laten zich misschien niet wegpesten, maar met een stukje techniek lukt het kennelijk wel.