Drie stoelen en een tafel, dat is mijn missie deze tocht. In mijn heerlijke autootje rij ik naar Groningen, op naar het walhalla van woninginrichting: de Ikea. Dankzij de Ikea-website weet ik precies welke stoelen en tafel ik wil en dat er meer dan voldoende voorraad is vandaag. In de stad Groningen blijkt het vinden van de megastore lastig te zijn. Want kaartlezen, hoe vrouwelijk, dat kan ik niet. Geloof me, ik heb het geprobeerd, maar dit pakket blijkt niet in mijn hersens te zijn geprogrammeerd. Dus vertrouwen op mijn kennis. Ik weet dat het dichtbij de grote Rabobank-gebouwen staat, achter het centrum. Na ongeveer een half uur vind ik het Zweedse wereldwijde concern. Ik rij wel een paar keer verkeerd, maar daar hebben we het niet over. Ik heb het gevonden. Ik bereik het immens grote gebouw dat zich Ikea mag noemen, zet mijn dierbare bolide neer en betreed het gebouw vol goede moed.
Het bezoek aan de Ikea en haar vele inrichtingen begint met een draaideur en een trap. Op de eerste verdieping word ik door grote borden, in de welbekende huisstijl van de Ikea, gewezen op de mogelijkheden die ik heb. Wil ik wat te eten of te drinken? Op naar het restaurant of de supermarkt(!). Naar de klantenservice, even toiletteren of meteen naar de surrealistische wereld? Daar moet je wezen. Ik kies voor de laatste optie en passeer de poorten van de uit de kluiten gewassen winkel. Wederom een keuze. De verkorte route rechtstreeks naar het zelfhulpmagazine waar al het koopwaar verpakt is of de uitgebreide route waarbij je alle producten die de Ikea aanbiedt in volle glorie kan aanschouwen? Ik kies voor de laatste. Heb wel zin om even te sneupen. De Ikea is een begrip en als je er bent moet je wel de smaak proeven. En hoewel het perfect verzorgd is en alle huiskamers, slaapkamers en hobbykamers even prachtig zijn, wil ik hier zo snel mogelijk weg. De Ikea is niets voor mij. Dit is te wijten aan twee elementen.
De eerste is de massaliteit van de Ikea. Het is te groot en er staan teveel artikelen. En dan gaat het er niet om dat ik niet kan kiezen, ik weet exact wat ik wil. Het is simpelweg teveel. Naar mijn mening hoort een lange route door een winkel geen drie uur te duren.
Het tweede element zijn de vele mensen die de Ikea-wereld dagelijks rijk is. En 70% van de Ikeabevolking stopt abrupt met lopen als het oog op iets interessants is gevallen. Hiermee bedoel ik niet dat ze naar de zijkant lopen en dan pas stoppen om niemand in de weg te zitten. Nee, ze stoppen middenop het pad en bestuderen het product dat de aandacht getrokken heeft. Ze houden geen rekening met de overige leden van de Ikea-bevolking, met als gevolg dat ik vandaag regelmatig plotsklaps op mijn menselijk ingebouwde rem moet trappen. Ze hebben ergens hun oog op laten vallen en vergeten de wereld om hun heen, het zogenoemde Ikea-effect.
Op weg naar het zelfhulpmagazine raak ik tussen alle interieurs, rijen stoelen, tafels, wegwijsborden en manden met aanbiedingen bijna de weg kwijt. Het kost me even om de Ikea-wijze onder de knie te krijgen, maar volg al snel als een pup die zich aan zijn baas wil bewijzen, getrouw de borden die me naar het magazijn leiden. Bij binnenkomst in de enorme hal weet ik dat ik de stoelen en tafel in geen levensdagen zelf kan vinden. En al zou ik het kunnen, dan zou ik het nog niet willen. Ik heb me lang genoeg in dit pand bevonden. Gelukkig zie ik direct een Ikea-medewerker. Voordat een andere klant hem kan inpikken, stap ik met versnelde pas op hem af. Ik benoem de spullen die ik wil, hij kijkt in de computer en vertelt mij waar het staat. Zo klaar als een klontje. De stoelen staan praktisch recht voor mijn neus (ik besluit er geen aandacht aan te besteden en mij in stilte te schamen) en de tafel staat in gang 26, vak 9. Binnen een kwartier heb ik de spullen op mijn karretje en sta ik bij de kassa. Hier ontdek ik de Ikea Family.
De vraag is of ik hierbij wil horen. Zonder de kans te krijgen om nee te zeggen krijg ik te horen dat dit betekent dat ik dan wel onbeperkt kan ruilen. Ook krijg ik kortingen en talloze andere voordelen als ik mijn entree doe in de familie die over de hele wereld vertegenwoordigd wordt. Ik word meegenomen in de Ikea-illusie. De verkoopster doet het overkomen als een hechte en grote familie en wat ik tot nu toe gezien heb, lijkt dit geheel de waarheid. Mijn fantasie neemt de vrije loop. Krijg ik ook adoptieouders? Een tweede stamboom? Familie in de verste uithoeken van de wereld (uiteraard op bereisbare afstand van de Ikea)? Wat zal kerst dan leuk zijn: met de Ikea-family in het prefabhuis met Ikeaspullen als Ikeastoelen, Ikeabestek en Ikeagordijnen, onder de Ikea-kerstboom Ikea-cadeautjes uitwisselen. Ik besluit het gulle aanbod af te slaan en begeef me naar de uitgang.
Hier veroorzaak ik, als perfect einde van dit Ikea-avontuur, bijna een krantenbericht. Terwijl ik het te grote karretje met een zekere eigenwijze charme naar de lift manouvreer, dartelen een aantal kinderen over het pad. Ze stoppen op de meest onverwachte momenten, waarbij er natuurlijk één recht voor mijn neus belandt. En terwijl ik ternauwernood de kar kan stoppen, staan de ouders op een afstand, bezig met andere dingen. Geen besef van het feit dat hun kind op het nippertje ontsnapt is aan een winkelblessure. Zelfs het kind heeft amper iets in de gaten. Het kijkt op en gaat onverstoorbaar door met datgene waar het mee bezig was. Ik herinner mezelf eraan dat ik de spullen bijna binnen heb en blijf rustig, loods de kar langs de kinderen en ga met de lift naar de parkeerplaats. De auto is snel gevonden. Ik laad de spullen in en voor ik het weet zit ik op de Ring, weg van de Ikea-beleving, richting huis. Daar vindt het laatste deel van de expeditie plaats: het in elkaar zetten van de spullen. Maar dat is een zorg voor later. Nu, met een zekere trots, op naar huis met pasgekochte spulletjes achterin de auto. De laatste dingen van mijn grote verbouwing. Na dagenlang behang verwijderen, schilderen en zwoegen, is het volgende week eindelijk zover. Alles in mijn stulpje zal dan nieuw of veranderd zijn. Dan zal ik dit helse Ikea-avontuur vast wel vergeten zijn. Missie geslaagd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten